Lamun ngobrolkeun Persib, urang sok langsung inget ka stadion, tribun, jersey, flare, konvoi, jeung tempat nobar anu pinuh ku Bobotoh.
Tapi aya hiji hal anu sok kaliwat tina carita.
Bobotoh téh henteu ngan aya di tribun.
Di Jawa Barat, rasa ka Persib bisa kapanggih di loba tempat. Kaasup di lingkungan Muhammadiyah.
Ti gedung dakwah, sakola, kampus, nepi ka tempat warga ngariung. Persib sakapeung lain ngan saukur tim sepak bola pikeun ditonton.
Persib bisa jadi jalan pikeun jalma-jalma papanggih, ngobrol, seuri babarengan, jeung ngarasakeun kabagjaan anu sarua.
Ti Gedung Dakwah Muhammadiyah Garut
Salah sahiji carita anu paling jelas datang ti Garut.
Dina 23 Mei 2026, Pimpinan Daerah Muhammadiyah (PDM) Garut ngayakeun nonton bareng pertandingan Persib ngalawan Persijap Jepara di Gedung Dakwah Muhammadiyah Garut.
Acara éta henteu ngan keur warga Muhammadiyah. Warga, pemuda, pelajar, organisasi otonom Muhammadiyah, jeung masarakat umum bisa ngariung babarengan.
Pertandingan jadi titik tepung.
Aya anu datang lantaran hayang ningali Persib meunang. Sabagian datang pikeun ngarasakeun suasanana. Ari nu séjén, ngan saukur hayang ngariung jeung babaturan.
Tapi nalika pertandingan réngsé jeung Persib mastikeun gelar juara, Gedung Dakwah Muhammadiyah Garut robah jadi tempat luapan kabagjaan.
Sorak-sorai kadéngé. Kabagjaan ngabeledug. Malah aya warga anu ngalakukeun sujud syukur.
Tukangeun éta kabéh, urang bisa ningali hiji hal anu basajan:
Persib bisa nyieun jalma-jalma anu béda latar belakang diuk dina hiji tempat pikeun ngarasakeun kabagjaan dina momen anu sarua.
Henteu ngan PDM
Carita éta henteu eureun di PDM Garut.
Di lingkungan pendidikan Muhammadiyah ogé aya jejak anu sarua.
SMK Muhammadiyah Garut, misalnya, kungsi ngayakeun nobar Persib ngalawan Persijap. Kagiatan éta jadi ruang pikeun ngawangun kabersamaan jeung solidaritas kulawarga gedé sakola.
Dina suasana éta, jersey Persib, sorak “goool!”, obrolan ngeunaan strategi, nepi ka gaya jadi pelatih dadakan jadi bagian tina carita.
Sabab, di dieu mah sepak bola téh teu kudu salawasna dibawa serius.
Kadang, hiji pertandingan waé geus cukup pikeun nyieun jalma-jalma boga bahan ngobrol anu sarua.
Ti Garut ka Kuningan
Jejak séjén ogé kapanggih di Kuningan.
Dina 2023, mahasiswa KKN STKIP Muhammadiyah Kuningan kungsi kolaborasi jeung warga dina kagiatan nobar PSM Makassar ngalawan Persib Bandung.
Nobar éta henteu nangtung sorangan. Aya pasar peuting, pentas seni, warga desa, mahasiswa, jeung rupa-rupa kagiatan masarakat.
Ku kituna, Persib jadi bagian tina hiji acara anu leuwih lega.
Ieu nunjukkeun yén hubungan Persib jeung warga Muhammadiyah henteu ngan bisa kapanggih dina hiji gedung organisasi.
Di hiji tempat, Persib bisa jadi bagian tina kahirupan kampung. Sedengkeun di tempat séjén, Maung Bandung jadi bagian tina kagiatan mahasiswa.
Lajeng aya UM Bandung
Lamun caritana geus nepi ka kampus, Universitas Muhammadiyah Bandung ogé boga caritana sorangan.
Dina euforia Persib juara 2024/2025, UM Bandung ngabagikeun 3.000 paket kadaharan ringan ka Bobotoh.
Sataun saterusna, nalika Persib juara deui, jumlahna malah leuwih gedé: leuwih ti 10.000 paket snack jeung cai mineral dibagikeun ka Bobotoh jeung masarakat.
Jadi, kampus henteu ngan ukur ningali euforia Persib ti kajauhan.
Kampus ogé milu hadir. Henteu ngan ngabagikeun, tapi ogé ngawangun hubungan jeung warga.
Dina posisi ieu, Persib henteu ngan ukur jadi urusan skor jeung klasemen. Sabalikna, aya hubungan sosial anu kabentuk di sabudeureunana.
Muhammadiyah Jawa Barat ogé ningali Persib minangka fenomena sosial
Hal anu menarik, carita ieu henteu ngan datang ti luar.
Media Muhammadiyah Jawa Barat sorangan kungsi ngabahas Persib dina tulisan “Bola dan Spiritualitas.”
Dina tulisan éta, Persib disebut minangka timna Jawa Barat. Persib lain ngan saukur soal pertandingan 90 menit, tapi geus jadi fenomena sosial anu hirup di tengah masarakat.
Bobotoh aya di mana-mana. Aya di kota jeung lembur, di lingkungan pendidikan, komunitas, nepi ka lingkungan agamawan.
Tulisan éta ngagambarkeun kumaha Persib bisa jadi bagian tina kahirupan sosial masarakat Jawa Barat.
Ku kituna, lamun aya warga Muhammadiyah anu ngariung lalajo Persib, sabenerna éta henteu anéh.
Sabab Persib geus lila jadi bagian tina carita sosial Jawa Barat.
Bobotoh téh henteu salawasna maké atribut tribun
Ieu meureun bagian anu paling menarik tina carita ieu.
Urang sok boga gambaran yén Bobotoh téh jalma anu maké jersey, datang ka stadion, nyanyi salila 90 menit, tuluy balik bari sora serak.
Padahal, henteu salawasna kitu.
Aya Bobotoh anu lalajo ti imah. Sabagian deui milih ngariung di warung, kampus, atawa sakola. Nu séjén bisa waé lalajo di gedung dakwah atawa ngan saukur ngumpul jeung babaturan bari ngadagoan pertandingan.
Tempatna béda, tapi rasa ka Persibna sarua.
Sarua-sama Bobotoh. Sarua-sama boga rasa ka Maung Bandung.
Ti dakwah nepi ka sepak bola
Naha Persib bisa nyambung jeung lingkungan Muhammadiyah?
Meureun jawabanna henteu kudu dijieun rumit. Sabab dina hiji pertandingan, rupa-rupa perbedaan bisa disimpen heula.
Obrolanana rupa-rupa: ti pendidikan, organisasi, bisnis, nepi ka kuliah.
Tapi nalika Persib keur maén, obrolanana bisa jadi hiji: Persib.
“Kumaha Maung ayeuna?”
Sakedapan, kabéh jadi Bobotoh.
Jeung meureun, di dinya aya kakuatan sepak bola.
Henteu ngan ukur ngahibur, tapi ogé nyieun jalma boga alesan pikeun papanggih jeung ngariung.
Persib memang lain milik hiji kelompok.
Persib hirup dina rasa.
Rasa anu aya di Bandung, Garut, Kuningan, Bogor, Cirebon, Sukabumi, Tasikmalaya, nepi ka rupa-rupa pelosok Jawa Barat.
Ku sabab éta, urang bisa manggihan carita Persib di tempat anu kadang teu disangka.
Salah sahijina nyaéta lingkungan Muhammadiyah.
Ti Gedung Dakwah Muhammadiyah Garut ka SMK Muhammadiyah Garut. Ti kagiatan mahasiswa Muhammadiyah di Kuningan nepi ka Universitas Muhammadiyah Bandung.
Tempatna béda. Kagiatanna ogé béda.
Tapi aya hiji hal anu nyambung:
Persib.
Saha bilang Bobotoh ngan aya di tribun?
Meureun éta jawaban pangbasajanna tina sakabéh carita ieu.
Bobotoh aya di mana waé. Di mana Persib jadi bagian tina kahirupan urang Sunda.
Bobotoh bisa kapanggih di gedung dakwah, sakola, kampus, lembur, nepi ka tempat nobar.Malah di jalan waktu konvoi.
Jeung meureun, dina hiji pertandingan, aya warga Muhammadiyah anu tadina datang pikeun ngariung, tapi tungtungna milu ngagorowok:
“Maung Bandung!”
Sabab lamun geus Persib anu maén, jarak antara organisasi, kampus, komunitas, jeung tribun jadi ipis.
Nu nyambungkeunana lain ngan pertandingan.
Tapi rasa.
Jeung éta téh salah sahiji carita Bobotoh anu matak pikaresepeun pikeun dicaritakeun.




