OBROLAN BOBOTOH
“Geus move on ti GBK?”
“Move on kumaha?”
“Persija atuh.”
“Ah, ulah diinget-inget teuing.”
“Nyeri?”
“Nyeri mah jelas.”
“Eleh 2-1.”
“Enya.”
“Terus ayeuna?”
“Ayeuna mah geus di Seoul.”
“Lah, urang?”
“Tapi, urang mah masih di Bandung.”
“😂”
“Tapi Bobotoh Persib di Seoul aya nu geus nepi ka ditu.”
“Serius?”
“Serius. Ti jauh-jauh.”
“Padahal kakara eleh ti Persija.”
“Nya justru éta.”
“Justru?”
“Enya. Sanajan Persib éléh di GBK, Bobotoh teu langsung ninggalkeun.”
Bobotoh Persib Tetap Ngadukung
Sakedapan jempling.
“Tapi, kadang urang sok poho.”
“Poho naon?”
“Sabab, Bobotoh mah lain ngan saukur datang lamun Persib meunang.”
“Terus?”
“Sanajan éléh ogé, urang masih aya.”
“Ah, bener.”
Memang, éléh ti Persija téh nyeri. Tapi perjalanan Persib henteu eureun di GBK.
Ayeuna panggungna pindah ka Seoul.
Di tengah jadwal anu padet, Bobotoh Persib di Seoul jadi bagian tina carita anu beda. Malah, sababaraha Bobotoh datang langsung ka stadion, sedengkeun nu séjén tetep ngiringan ti Bandung.
Sadayana boga tujuan anu sarua: ngadukung Persib.
Ti Bandung ka Seoul
“GBK geus kaliwat. Teu bisa diulang.”
“Enya.”
“Jadi, keur naon terus dipikiran?”
“Terus ayeuna kudu mikiran naon?”
“Seoul.”
“FC Seoul?”
“Enya.”
“Beda deui atuh ieu mah.”
“Beda pisan.”
“Persija mah rival. Seoul mah panggung Asia.”
“Nah.”
“Terus, ayeuna Persib kudu kumaha?”
“Hudang.”
“Hudang?”
“Enya. Kalah mah geus kajadian. Ulah dibawa nepi ka Seoul.”
Éta meureun obrolan sederhana. Tapi maksudna jelas.
Persib kudu bisa ninggalkeun kuciwa di GBK jeung fokus kana pertandingan salajengna.
Malah, dukungan Bobotoh Persib di Seoul jadi bukti yén jarak henteu salawasna ngajauhkeun urang ti tim anu dipikaresepna.
Samentara éta, sababaraha Bobotoh datang langsung ka Seoul.
Ti Bandung, dukungan mah tetep jalan.
Nu séjén milih nonton ti imah bari ngadoakeun Persib.
Tapi harepanna sarua:
Persib kudu tarung.
Bobotoh Teu Ninggalkeun Persib
“Urang bisa naon?”
“Ngadukung.”
“Ti Bandung?”
“Ti mana wae.”
“Mun teu bisa datang?”
“Doakeun.”
“Mun bisa datang?”
“Dukungan langsung.”
“Nya intina?”
“Persib indit ka Seoul, Bobotoh ogé indit mawa haté.”
“Cieee…”
“Naon cie?”
“Ngomongna siga pujangga.”
“Bodo amat.”
“😂”
Di balik heureuy éta, aya hiji hal anu sarua dipikaharti.
Sanajan kitu, éléh di GBK téh nyeri.
Tapi Bobotoh Persib henteu kudu eureun di dinya.
Ku kituna, Bobotoh mah lain ngan saukur datang nalika Persib meunang
Nalika Persib keur butuh dukungan, di dinya ogé Bobotoh kudu aya.
Ayeuna Waktuna Hudang
Ti Bandung ka Jakarta.
Ti Jakarta ka Seoul.
Panggungna robah.
Lawanna robah.
Tapi hiji hal tetep sarua:
Persib jeung Bobotoh.
“Mun meunang di Seoul kumaha?”
“Tong loba omong.”
“Kenapa?”
“Menang heula.”
“Terus?”
“Baru urang ngobrol deui.”
😄
GBK geus kaliwat.
Seoul geus di hareupeun panon.
Bobotoh Persib di Seoul geus datang jauh-jauh.
Ayeuna tinggal hiji:




